“Bir dizüstü bilgisayar mı?”

 “Evet efendim. Evde incelenebilecek her şeyi inceledik. Geride bir tek katilin dizüstü   bilgisayarı kaldı…”

 İstanbul’da son bir yılda birçok masum kişiyi öldüren bir seri katilin peşinde olan bir polissin. Aylardır sürdürdüğün yoğun çalışmalardan sonra katile ait  bulduğun ipuçları, seni Belgrat Ormanı’ndaki terk edilmiş bir eve yönlendirdi. Masanın üstünde bir dizüstü bilgisayar var. Açtığın gibi bir kahkaha duyuluyor. Ekran donuyor ve ses konuşuyor.

“Demek izimi buldun dedektif? Ama beni yakalamayı hak etmelisin. Haydi gel bir oyun oynayalım. Şimdi, bu bilgisayarda bir bulmaca oyunu var. Bir labirent… Bu labirent ikimizin arasındaki bağ olacak. Sonunda büyük ödül Bay Katil… Eğer bu labirenti gün ışıyıp ekibin gelmeden önce bitirebilirsen, bana bir adım daha yaklaşacaksın… Ve ben de sana bana ulaşmanla için gerekli bilgileri vereceğim.” Bay Katil’in sesi değişip kalınlaşır, sadistçe bir tona dönüşürken bir kez daha ürperiyorsun. Daha önce zihninde şüpheler varsa da, bu ses tonu ile birlikte zihnindeki tüm şüpheler kayboluyor. Evet, artık eminsin: Bu ses seri katile ait.

Ekranda bir labirent resmi çıkıyor.